ขนาดที่คุณต้องวัด
วัดสายวัดแนวนอนรอบส่วนที่แคบที่สุดของลำตัว ปกติสูงกว่าสะดือ ¾–1⅝ in รัดพอดีแต่ไม่ดึง และอย่าแขม่วท้องวัดสายวัดแนวนอนรอบส่วนที่แคบที่สุดของลำตัว ปกติสูงกว่าสะดือ 2–4 cm รัดพอดีแต่ไม่ดึง และอย่าแขม่วท้อง
ปกติ 22⅞–43¼ inปกติ 58–110 cmวัดสายวัดแนวนอนรอบจุดที่นูนที่สุดของสะโพก โดยเผื่อส่วนที่นูนของท้อง ยืนตัวตรงชิดขาวัดสายวัดแนวนอนรอบจุดที่นูนที่สุดของสะโพก โดยเผื่อส่วนที่นูนของท้อง ยืนตัวตรงชิดขา
ปกติ 33⅛–51⅛ inปกติ 84–130 cmวัดด้านข้างจากเส้นรอบเอวลงมาถึงระดับที่วัดรอบสะโพก สะดวกคือผูกเทปที่เอวแล้ววัดจากเทปนั้นวัดด้านข้างจากเส้นรอบเอวลงมาถึงระดับที่วัดรอบสะโพก สะดวกคือผูกเทปที่เอวแล้ววัดจากเทปนั้น
ปกติ 7⅛–8⅝ inปกติ 18–22 cmนั่งบนเก้าอี้แข็ง วัดด้านข้างจากเส้นรอบเอวลงมาตรงๆ ถึงที่นั่ง สัดส่วนนี้กำหนดว่ากางเกงจะรั้งหรือหย่อนตรงเป้าหรือไม่นั่งบนเก้าอี้แข็ง วัดด้านข้างจากเส้นรอบเอวลงมาตรงๆ ถึงที่นั่ง สัดส่วนนี้กำหนดว่ากางเกงจะรั้งหรือหย่อนตรงเป้าหรือไม่
ปกติ 9½–11¾ inปกติ 24–30 cmวัดด้านข้างจากเส้นรอบเอวลงมาถึงชายที่ต้องการ สำหรับกระโปรงถึงเข่าประมาณ 23⅝ in สำหรับกางเกงถึงพื้นหรือถึงกระดูกข้อเท้าวัดด้านข้างจากเส้นรอบเอวลงมาถึงชายที่ต้องการ สำหรับกระโปรงถึงเข่าประมาณ 60 cm สำหรับกางเกงถึงพื้นหรือถึงกระดูกข้อเท้า
กระโปรง 15¾–39⅜ in, กางเกง 35⅜–43¼ in, กางเกงขาสั้น 11¾–21⅝ inกระโปรง 40–100 cm, กางเกง 90–110 cm, กางเกงขาสั้น 30–55 cmเลกกิ้งสร้างอย่างไร
ขาแต่ละข้างสร้างเป็นชิ้นเดียว: เส้นข้างอยู่ตรงกลาง ด้านซ้ายเป็นด้านหน้า ด้านขวาเป็นด้านหลัง ความกว้างของชิ้นตามสะโพกคือรอบสะโพกคูณกับค่าความยืดหยุ่น ที่ระดับต้นขา เข่า น่อง และข้อเท้าใช้รอบที่สอดคล้องกับค่าความยืดหยุ่นเดียวกัน เป้ากางเกงเหมือนกางเกงทั่วไปแต่ไม่มีเผื่อหลวม เพราะผ้ายืดจะแนบพอดี ด้านหลังมีส่วนเว้าขาเพิ่มขึ้น และกลางหลังยกขึ้น 1 in2.5 cm ตะเข็บขาของด้านหน้าและด้านหลังมีความยาวเท่ากัน ส่วนบนไม่แคบกว่าสะโพกเมื่อยืดแล้ว เพื่อให้สวมใส่ได้
โปรแกรมสร้างแบบจะตรวจสอบการสร้างให้อัตโนมัติ: ความกว้างในแต่ละระดับของขา ความยาวด้านข้าง ความยาวตะเข็บขาที่เท่ากัน และส่วนบน ผลลัพธ์อยู่ในบล็อก «ตรวจสอบการสร้าง»
วิธีเย็บ
เย็บตะเข็บขาของแต่ละข้าง สอดขาข้างหนึ่งเข้าไปในอีกข้างหนึ่ง แล้วเย็บตะเข็บกลางเป้าเป็นเส้นเดียว พับส่วนบนลงตามความกว้างของยางยืดบวก ⅜ in1 cm ทำเป็นช่องร้อยยางยืด แล้วร้อยยางยืด เย็บด้วยโอเวอร์ล็อกหรือตะเข็บยืดหยุ่น (ซิกแซกแคบ) เพื่อให้ตะเข็บยืดตามผ้า
วิธีพิมพ์และประกอบ
ดาวน์โหลด PDF เป็นแผ่น A4 แล้วพิมพ์ที่มาตราส่วน 100% ไม่ใช่ «พอดีกับหน้า» แผ่นแรกมีรูปสี่เหลี่ยมทดสอบ: วัดด้วยไม้บรรทัด ประกอบแผ่นโดยทับกันตามแถบ ⅜ in1 cm หมายเลขแผ่นและแผนผังการประกอบอยู่ในหน้าแรก สำหรับร้านถ่ายเอกสารหรือเครื่องพล็อตเตอร์ ให้เลือก «PDF หน้าเดียว»
สิ่งที่คุณจะได้รับ
ชิ้นขาของเลกกิ้งขนาดจริง — ตัดสองชิ้นแบบกลับด้านกัน มีเส้นข้าง รอยบากที่เส้นสะโพก เส้นลายผ้า เผื่อตะเข็บสำหรับโอเวอร์ล็อก เผื่อชายล่าง และช่องร้อยยางยืดที่ส่วนบน
คำถามที่พบบ่อย
ทำไมแบบถึงแคบกว่าสัดส่วนของฉัน?
เลกกิ้งจะแนบพอดีเพราะผ้ายืดยืดตัว โปรแกรมจะคูณรอบทั้งหมดด้วยค่าสัมประสิทธิ์: 0.95 สำหรับผ้ายืดน้อย 0.9 สำหรับผ้ายืดปานกลาง 0.85 สำหรับผ้ายืดมาก ลองยืดผ้า 3⅞ in10 cm ตามขวาง: ถ้ายืดได้ถึง 5⅛ in13 cm แสดงว่ายืดน้อย 13–16 ปานกลาง มากกว่านั้นยืดมาก
ต้องวัดขาส่วนไหนบ้าง?
รอบต้นขา (ใต้รอยพับก้น) รอบเข่า รอบน่อง (ที่กว้างที่สุด) และรอบข้อเท้า (เหนือกระดูกข้อเท้า) ถ้าเว้นเป็น 0 โปรแกรมจะประมาณจากรอบสะโพก แต่ถ้าวัดเองเลกกิ้งจะพอดีกว่า
ทำเป็นกางเกงคาปรีหรือกางเกงขาสั้นรัดรูปได้ไหม?
ได้ ลดความยาวด้านข้างลง: ประมาณ 23⅝–29½ in60–75 cm สำหรับคาปรี 40–50 สำหรับขาสั้นรัดรูป ส่วนการวัดขาที่ต่ำกว่าชายกางเกง โปรแกรมจะไม่นำมาใช้
ทำไมไม่มีตะเข็บข้าง?
แบบนี้ใส่สบายกว่าและเย็บเร็วกว่า: ขาแต่ละข้างเป็นชิ้นเดียว มีเพียงตะเข็บขาและตะเข็บกลาง เพื่อให้ตะเข็บขาของด้านหน้าและด้านหลังบรรจบกัน โปรแกรมจะเลื่อนขาลงมาใต้สะโพกไปทางด้านหลัง เพราะด้านหลังมีส่วนเว้าขาเพิ่มขึ้น